सिरहा,१७ पुस । कठोर गरिबी र अभावका बाबजुद सत्यनारायण साफीले डाक्टर बन्ने सपना साकार पार्दै प्रेरणाको उदाहरण प्रस्तुत गरेका छन्। दिनभरि इँट्टा–बालुवा बोकेर जीवनयापन गर्ने र रातभरि पुस्तक पल्टाउँदै मेडिकल प्रवेश परीक्षाको तयारी गर्ने उनको संघर्षले देखाउँछ कि अभावले बाटो रोक्न सक्छ, तर गन्तव्य रोक्न सक्दैन।
सिरहाको श्रीपुर गाउँको झुपडीमा जन्मिएका सत्यनारायणले बाल्यकालमै आमाको स्वास्थ्य समस्या हेर्दै डाक्टर बन्ने अठोट गरेका थिए। उनका अनुसार “औषधि खाँदा केही दिन निको हुन्थ्यो, फेरि उही पीडा दोहोरिन्थ्यो। आमाको त्यो पीडाले मेरो बाल्यकालको सोच नै बदलिदियो। अस्पतालमै उभिएर मैले कसम खाएँ, म डाक्टर बन्छु।”
विद्यालय तहको अध्ययन गाउँमै पूरा गरेका उनी कक्षा १२ पछि एमबिबिएसको तयारीका लागि काठमाडौँ पुगे। तर आर्थिक अभावका कारण तीन महिनामै तयारी रोक्न बाध्य भए। गाउँ फर्किएर दिनभर निर्माण मजदुरी गर्न थाले। शरीर थकित भए पनि राति उज्यालोमा पुस्तक पढ्दै परीक्षा तयारी जारी राखे।
उनको दृढ अठोटले काम गरे। केही वर्षको कठिन संघर्षपछि उनले चिकित्सा शिक्षा आयोगको प्रवेश परीक्षा पहिलो प्रयासमै पास गर्दै मधेसी दलित आरक्षण कोटामा पूर्ण छात्रवृत्तिमा नाम निकाल्न सफल भए। यद्यपि छात्रवृत्तिले पढाइ शुल्क त निशुल्क बनायो, आवास र अन्य शैक्षिक खर्च जुटाउने चुनौती भने बाँकी नै रह्यो।
सत्यनारायणको कथा सामाजिक सञ्जालमा भाइरल भएपछि देश–विदेशबाट सहयोग जुट्न थालेको छ। उनी भन्छन्, “जब म काठमाडौँबाट रित्तो हात गाउँ फर्किएर मजदुरी गर्न थालेको थिएँ, मलाई लाग्थ्यो म एक्लै छु। आज देशैभरिबाट सहयोग देख्दा भावुक भएको छु। यो सहयोग केवल पैसा होइन, समाजको भरोसा र ऋण हो, जुन म जीवनभर सेवा गरेर तिर्नेछु।”
उनको सफलता केवल व्यक्तिगत प्रयासको परिणाम मात्र होइन, नेपालको समावेशी आरक्षण प्रणालीले पनि ठूलो भूमिका खेलेको छ। प्राडा विजयप्रसाद मिश्र भन्छन्, “सत्यनारायणजस्ता युवाहरूको सफलताले आरक्षणको महत्व स्पष्ट पार्छ। यसलाई अझ व्यवस्थित र वैज्ञानिक बनाउन आवश्यक छ, ताकि भविष्यमा सबै योग्य विद्यार्थीले आर्थिक अभावमा आफ्नो सपना नत्याग्नुपरोस्।”
सत्यनारायण साफी युवाहरूका लागि बलियो प्रेरणा बनेका छन्। झुपडीमा फुलेको उनी र उनीजस्तै हजारौँ युवाहरूले सरकारी सहयोग, समावेशी नीतिहरू र समाजको साथ पाउँदा मात्रै आफ्ना सपनाहरू साकार पार्न सक्ने देखाउँछन्।
